Ger
Mijn zoon heeft een eigen chatbox, dat vertelde mijn pa aan iedereen
die het wilde horen.
Als hij op visite was bij me kon hij het niet laten om over mijn schouder
mee te kijken hoe alles werkte en hoe ik aan het programeren was.
Natuurlijk had hij al een poos een computer maar Internet thuis bij hem
was toen nog ver weg. Tot een 5 a 6 maanden geleden.
Ook pa moest en zou zijn breedband internet hebben,
ook hij wilde chatten. Hij had daarbuiten wel enkele hobbys maar allemaal
waren dat individuele hobbys, geen hobbys waarmee hij in contact kwam
met andere mensen. Op de een of andere manier sprak het hem aan.
in het begin moeizaam typent met een vinger kwam hij steeds vaker op de box.
Ook mijn pa moest zich bewijzen als vaste chatter op Chatpaleis.
Ik heb hem dat nooit gezegt maar onbewust voelde hij dat wel aan.
Nooit vroeg hij of zeurde hij om een status als master, het ging hem om chatten,
gezellig chatten.
Een voorbeeld daarvan herinner ik me als de dag van gisteren en speelde
enkele maanden geleden toen Wenk, ik en twee andere masters van Chatpaleis
aan het wandelen waren over de zwarte markt in Beverwijk.
Mijn mobieltje ging en daar was mijn pa, Henk zei die, er is gekloot op de box,
kan je alsjeblieft komen want er is geen master in de buurt.
Ik vertelde hem dat dat helaas niet kon omdat ik
niet thuis was op dat moment.
Hij zei dat het niet erg was en dat hij weg zou gaan van de chat en later
terug zou komen als het weer gezellig was, of als er een master binnen was
die het zaakje in de gaten hield.
Zo bleef mijn pa terugkomen, dag na dag. Gewoon voor de gezelligheid.
Helaas is hij er toen een tijdje tussenuit geweest omdat hij het ziekenhuis in moest
voor een Galblaas operatie.
Toen hij hersteld en wel weer thuis kwam vroeg ik hem op een avond even op
de box te letten.
Natuurlijk zei mijn pa geen nee. De chat was zijn tweede huis geworden.
Ik Opte hem en gaf hem een luit status.
Sindsdien was hij een rooie en ik persoonlijk vond hem geweldig.
Altijd vriendelijk, nooit een onvertogen woord, weliswaar wat traag met zijn twee vingergetyp,
maar dat is niet belangrijk, het gaat om de gezelligheid.
Mijn pa vond foto`s maken niets, nooit was er een echt leuke foto
waar hij opstond. Wat ik en de rest van de familie ook probeerde,
als Ger op de foto behoorde te staan, was hij weggedoken of had hij
een hand voor zijn gezicht. Foto`s zijn onzin zei hij altijd.
Pa zei ik op 21 April jongstleden, nu je master bent moet er echt een foto in je profiel,
de chatters moeten toch weten wie je bent. Het onwaarschijnlijke gebeurde want Ger zei direkt "dat is oke"
Zoveel betekende de chat voor hem.
Zondagavond 1 Juni was zijn laatste avond op Chatpaleis. Hij heeft de hele avond gezellig gechat.
Na 2 keer als Wrong_password binnen te zijn geweest kwam hij om 19.25 binnen.
Gezellig dat je er bent Ger, zegt een chatter. dat ben ik toch zegt Ger.
Ook steekt mijn pa niet onder stoelen of banken die avond hoe trots hij op me is en op Chatpaleis.
Orion registreerd ook feiloos hoe hij verteld dat hij lekker heeft liggen zonnen.
Het zou zijn laatste avond op de chat zijn, de volgende dag ging hij weer proberen een hele dag te werken.
Na zijn operatie had hij elke dag 2 uurtjes gewerkt om weer een beetje ritme te krijgen.
Hij voelde zich goed, de wond van de operatie was goed genezen, de pijn was weg. Alles leek erop dat alles
weer goed met hem was.
Helaas sloeg zijn en ons noodlot toe op Maandag 2 Juni, terwijl hij op de heftruck
reed stopte zijn hart er mee om 14.30.
Terwijl drie van zijn collega`s hem reanimeren, wordt er een ambulance gebeld.
Als die arriveert na 20 minuten is de bloeddruk te fataal gezakt om de hersenen van zuurstof te voorzien.
De broeders van de Ambulance slagen er derhalve in om het hart op gang te krijgen en met vliegende vaart
wordt hij naar het OLVG gebracht.
Op Donderdag 5 Juni komt definitief de uitslag van de hersenscan.
De hersenen zijn te zwaar beschadigd en die middag besluiten de artsen dat verdere
behandeling zinloos is......om 14.30 worden alle medicatie en zuurstof toevoer stopgezet.
Mijn pa overlijd officiel op zondag 8 Juni 15.10 op 56 jarige leeftijd........
wij zullen hem zo ontzettend missen.. Stilte.... Onbegrijpelijk.
Grad Damen - ongelijke strijd
Als kind liep ik met je hand in hand.
Je liet me zoveel dingen van het leven zien.
gedachten zitten in mijn hoofd gebrand.
Het was zo fijn om jou zo gezond te zien.
Ik wil nog bij je zijn, maar mijn hart doet pijn.
De kans die je kreeg was veel te klein.
refrein:
Het noodlot heeft je weggenomen.
Het was een ongelijke strijd.
Je bent alleen nog in mijn dromen, dicht bij mij.
Je wou nog zoveel jaren verder leven.
En zoveel leuke dingen met me doen.
Jouw ziekte heeft helaas geen kans gegeven.
Je had geen kracht, maar kon daar niets aan doen.
Ik hoor nog steeds je naam, en zie je voor me staan.
Veel te vroeg ben je heen gegaan.
Het noodlot heeft je weggenomen.
Het was een ongelijke strijd.
Je bent alleen nog in mijn dromen, dicht bij mij.
Zonder jou ben ik zo eenzaam.
Gevoelens liggen overhoop.
'k kan mijn verdriet niet bedwingen.
Hoe moet ik je zeggen dat ik van je hou.
Het noodlot heeft je weggenomen.
Het was een ongelijke strijd.
Je bent alleen nog in mijn dromen, dicht bij mij.
Ik mis je.
Cesarino (Henk)